Fonmiñá

Noticias

Galería

Ciclos

Enlaces

EL EMIGRANTE

Espectadores

Votos

Caixa Galicia – Día 18 – 8 tarde

El emigrante (1958)

Nacionalidade: Española.
Produción: P.C. Vértice.
Xefe de produción: Carlos Boué.
Guión: Antonio Quintero.
Director: Sebastián Almeida.
Fotografía: Ricardo Albiñana.
Música: Solano.
Montaxe: Ramón Quadreny.
Intérpretes: Carmen Correa, Juanito Valderrama, Julio Núñez, Silvia Solar e Francisco Piquer.
Laboratorios: Fotofilm.
Estudios: I.F.I.
Metraxe: 11.997 metros.
Paso: 35 mm.
Procedemento: Color.
Duración: 73 min.
Estrea: 22 de decembro de 1960, Madrid (Cine Imperial).
Distribución: Cire Films.


Cádiz celebra as súas típicas festas de Carnaval, bailes, chanzas e coros, cabalgatas espectaculares; impresionante estampa de tipismo e colorido. Apréciase unha gran afluencia de forasteiros. Por toda a cidade se expande o bulicio que se escoita ata no peirao distante. E alí, na cuberta solitaria dun barco de pasaxe, un simpático velliño, Joaquín (Juanito Valderrama) contempla a cidade e escoita, emocionado, o afastado eco das festas. Case chora. Non quere baixar a terra. Teme afrontar a ausencia total de seres queridos. ¡Foi tantos anos emigrante! Hai moitos que non volveu ó seu Cádiz. Tamén daquela, tantos anos antes, a cidade estaba en festas cando el, con outros compañeiros, chegou repatriado da campaña de Cuba. A cidade recibiunos con entusiasmo e dor popular e as autoridades renderon neles homenaxe ós heroes. Recibimento tenso e emotivo. Expansión xubilosa dos soldados na súa canción á Patria. As traxedias persoais apreciábanse nos silencios e nalgunhas ausencias entre a multitude, aínda que eran afogadas pola música, polos vivas, por flores. No ramo dunha fermosa moza chegou enganchada unha valiosa pulseira. Pertencía á filla do gobernador. Para os dous humildes soldados que foron devolvela tivo emoción o momento. O contraste dos seus atavíos no salón da marquesa e entre as súas fermosas invitadas non causou risa; moveu a piedade e simpatía. O mesmo que máis tarde na festa do pazo do gobernador. Despois do sinxelo e emocionante brinde, un humilde soldado cantou para a elegante concorrencia e para aqueles cabaleiros que pasean sen entrar en batalla. Dese modo, desenvolveranse sucesos que o soldado humilde e sinxelo redimirá a un daqueles señoritos: o prometido da filla do gobernador. Ela e el agradécenllo ó cantador simpático e sinxelo. E cando o noivo da filla do gobernador se vai voluntario a Cuba, o modesto cantador popular embarca cara a outros rumbos coas súas coplas andaluzas como mensaxe artística. Quizais se fora con algún segredo porque, aínda que triunfou polo mundo adiante, non volveu a Cádiz. E agora, xa no declinar dos seus días, cre que nada seu nin ningún amigo quedará que se lembre del. ¡Pero si hai un amigo que ven buscalo! ¡E unha carroza na cabalgata que personifica algo da súa vida!, ¡E unha voz que percorre as azoteas, como proba de que o seu cante perdura!, ¡E esa alegría das festas!, ¡E esa cega beleza da cidade e o mar!. Contemplándoa cobra vida sonora a canción á Patria: ..."Eu, que en España nacín, quero en España morrer". ¡Si, quedará para sempre!.

Melodrama musical realizado cunha gran amplitude de medios para o que era o cine español da súa época, ó servizo das cancións que interpreta Juanito Valderrama, que enchen por completo o filme. É a segunda das cinco películas que protagonizou Valderrama (a anterior foi El rey de la carretera). Dolores Abril baila nun par de ocasións, destacando tamén un baile de Paco de Ronda. Pese a que se realiza nunha época de gran fluxo migratorio de españois cara a Europa, o filme refírese ó de xeracións anteriores, que emigraron a Cuba.




La ciudad de Cádiz celebra sus típicas fiestas de Carnaval, bailes, chirigotas y coros, cabalgatas espectaculares; impresionante estampa de tipismo y colorido. Se aprecia una gran afluencia de forasteros. Por toda la ciudad se expande el bullicio que se escucha hasta en el lejano al muelle. Y allí, en la cubierta solitaria de un barco de pasaje, un simpático viejecillo, Joaquín (Juanito Valderrama) contempla la ciudad y escucha, emocionado, el lejano eco de las fiestas. Casi llora. No quiere bajar a tierra. Teme enfrentarse con la ausencia total de seres queridos. ¡Fue tantos años emigrante! Hace muchos que no ha vuelto a su Cádiz. También entonces, tantos años antes, la ciudad estaba en fiestas cuando él, con otros compañeros, llegó repatriado de la campaña de Cuba. La ciudad les recibió con entusiasmo y dolor popular y las autoridades rindieron en ellos homenaje a los héroes. Recibimiento tenso y emotivo. Expansión jubilosa de los soldados en su canción a la Patria. Las tragedias personales se apreciaban en los silencios y en algunas ausencias entre la multitud, aunque eran ahogadas por la música, por los vivas, por flores. En el ramo de una bella señorita llegó enganchada una valiosa pulsera. Pertenecía a la hija del gobernador. Para los dos humildes soldados que fueron a devolverla tuvo emoción el momento. El contraste de sus atuendos en el salón de la marquesa y entre sus bellas invitadas no produjo risa; movió a piedad y simpatía. Lo mismo que más tarde en la fiesta del palacio del gobernador. Después del sencillo y emocionante brindis, un humilde soldado cantó para la elegante concurrencia. Y para aquellos caballeros que pasean sin entrar en batalla. De tal modo se desarrollarán los sucesos que el soldado humilde y sencillo redimirá, a uno de aquellos señoritos: el prometido de la hija del gobernador. Ella y él se lo agradecen al cantaor simpático y sencillo. Y cuando el novio de la hija del gobernador se va voluntario a Cuba, el modesto cantaor popular embarca hacia otros rumbos con sus coplas andaluzas como mensaje artístico. Quizá se fuera con algún secreto porque, aunque triunfó por el mundo adelante, no volvió a Cádiz. Y ahora, ya en el declinar de sus días, cree que nada suyo ni nadie amigo quedará que se acuerde de él. ¡Pero sí hay un amigo que viene a buscarle! ¡Y una carroza en la cabalgata que personifica algo de su vida! ¡Y una voz que recorre las azoteas, como prueba de que su cante perdura!, ¡Y esa alegría de las fiestas! i Y esa deslumbrante belleza de la ciudad y el mar! Contemplándola cobra vida sonora la canción a la Patria: ..."Yo, que en España he nacido, quiero en España morir". ¡Sí, se quedará para siempre!

Melodrama musical realizado con una gran amplitud de medios para lo que era el cine español de su época, al servicio de las canciones que interpreta Juanito Valderrama, que llenan por completo el filme. Es la segunda de las cinco películas que protagonizó Valderrama (la anterior fue El rey de la carretera). Dolores Abril baila en un par de ocasiones, destacando también un baile de Paco de Ronda. Pese a que se realiza en una época de gran flujo migratorio de españoles hacia Europa, el filme se refiere al de generaciones anteriores, que emigraron a Cuba.