EL ULTIMO VERANO

Espectadores
Votos
Caixa Galicia – Día 20 – 8 tarde
El último verano (1961)
Nacionalidade: Española.
Produción: Este Films.
Xefe de produción: Carlos Boué.
Guión: Manuel Vela Jiménez e José Luís Colina.
Director: Juan Bosch.
Fotografía: Miguel F. Mila.
Montaxe: María Rosa Ester.
Decorados: Manuel Infiesta.
Intérpretes: Carmen Correa, Jeanne Valerie, Arturo Fernández, María Asquerino, Jorge Rigaud, Roberto Camardiel, «La chunga» e Gustavo Re.
Laboratorios: Fotofilms.
Estudios: Iquino, Orphea Films.
Metraxe: 2.435 metros.
Procedemento: Color.
Paso: 35 mm.
Duración: 89 min.
Estreo: 22 de marzo de 1962, Coliseum (Madrid).
Distribución: Selecciones Capitolio.
Unha moza francesa, Suzanne, chega no verán á Costa Brava. Non ven polo sol de España, senón a atopar á súa nai, Monique, á que non viu desde hai oito anos. Os pais de Suzanne están separados desde daquela. Ela ven a intentar reconcilialos. A alegría de Suzanne ó ver á súa nai entúrbase coa presenza dun home novo, Jaime, relacionado intimamente con Monique. Créeo un vividor e intenta afrontar a situación como un negocio, comprando a Jaime. Pero Jaime só é un home fundido por un fracaso sentimental que uniu o seu destino a outra vítima dos naufraxios da vida: Monique. O xogo de Suzanne ten unha sorpresa, o auténtico amor por Jaime cando o amor parece monstruoso precisamente pola intimidade de Jaime e Monique.
Película que recolle un tema triangular dos que nos anos 60 se consideraban fortes: unha moza francesa chega a unha praia española en busca da súa nai atopándoa namorada dun home moito máis novo ca ela. Ambas rivalizan por este mesmo home. A película está dirixida por Juan Bosch, que se especializou neste tipo de melodramas de parellas, que quería imitar, sen conseguilo nunca, ó cine que se facía alén dos Pireneos, no que Arturo Fernández puña sempre a nota elegante.
Una muchacha francesa, Suzanne, llega en verano a la Costa Brava. No viene por el sol de España, sino a encontrar a su madre, Monique, a la que no ha visto desde hace ocho años. Los padres de Suzanne están separados desde entonces. Ella viene a intentar reconciliarlos. La alegría de Suzanne al ver a su madre se enturbia con la presencia de un hombre joven, Jaime, relacionado íntimamente con Monique. Le cree un vividor e intenta afrontar la situación como un negocio: comprando a Jaime. Pero Jaime sólo es un hombre hundido por un fracaso sentimental que unió su destino a otra víctima de los naufragios de la vida: Monique. El juego de Suzanne tiene una sorpresa: el auténtico amor por Jaime cuando el amor parece monstruoso precisamente por la intimidad de Jaime y Monique.
Película que recoge un tema triangular de los que en los años 60 se consideraban fuertes: una chica francesa llega a una playa española en busca de su madre encontrándola enamorada de un hombre mucho más joven que ella. Ambas rivalizan por este mismo hombre. La película está dirigida por Juan Bosch, que se especializó en este tipo de melodramas de parejas, que quería imitar, sin conseguirlo nunca, al cine que se hacía allende los Pirineos, en el que Arturo Fernández ponía siempre la nota elegante.


