Fonmiñá

Noticias

Galería

Ciclos

Enlaces

LA GUERRA GAUCHA

Espectadores

Votos

Biblioteca Provincial – Día 20 – 8 tarde

La guerra gaucha

Formato: DVD
Ano / Año: 1942
País: Arxentina
Produción / Producción: Artistas Argentinos Asociados
Dirección / Director: Lucas Demare
Guión: Ulyses Petit de Murat
Fotografía: Bob Roberts
Montaxe / Montaje: Carlos Rinaldi
Música orixinal / Música original: Lucio Demare
Intérpretes: Enrique Muiño, Francisco Patrone, Ángel Magaña, Sebastián Chiola, Amelia Bence, Ricardo Galache
Duración: 95 minutos
Premios: A película arxentina mais premiada de tódolos tempos


Na provincia de Salta, durante a Guerra da Independencia, un tenente do exército español, peruano de nacemento, resulta ferido polas tropas do Xeneral Marín de Güemes. É atendido na estanza dunha patriota, que persuasivamente lle fará entender o xusto da causa americana. Simultaneamente, os gauchos reciben axuda do sancristán dunha capela, situada xunto ao asento das tropas realistas, que finxe lealdade ao rei e co tanxido da campá manda mensaxes aos gauchos ocultos nos montes. Ao ser descuberto, é atacado con violencia e incendiada a súa capela. Cego, serve de guía sen propoñérseo para que os seus inimigos cheguen ao campamento patriota. Os gauchos son aniquilados, pero o tenente peruano – supervivente do ataque- alístase nas tropas de Güemes, que se prepara a dar batalla.

A película está interpretada por Enrique Muíño, actor que pese a que os seus biógrafos o sitúan nacido o 5 de setembro de 1881 no barrio porteño de San Cristóbal, en realidade naceu en xullo dese ano en Lendo – Laracha - A Coruña. Tivo que emigrar con seus pais a Arxentina e mantivo con eles e os seus once irmáns o galego como lingua de comunicación. Despois de varios anos de permanencia na Armada Nacional, iniciouse en 1902 como comparsa na compañía de Jerónimo Podestá. A partir do seu traballo nos xéneros circense e crioulo, a súa figura cobrou relevancia, sobre todo ao representar cabalmente ao típico compadrito. En 1916 uniuse a Elías Alippi, con quen conformou un exitoso e perdurable dúo dedicado a ofrecer sainetes, comedias e dramas, viaxando por todos os países de Latinoamérica e España. Os seus comezos cinematográficos foron durante o período mudo, en Juan Moreira e Los habitantes de la leonera. Regresou a ese medio no sonoro como protagonista de Cadetes de San Martín. Funda Artistas Argentinos Asociados e é identificado polos espectadores como un brillante creador de tipos dramáticos (o patriarca de impasible exterior pero tenro corazón, o gaucho capaz de arriscar a súa vida para cumprir unha acción patriótica, o cidadán que mantén as súas convicións éticas). Os seus días finais estiveron opacados pola reacción antiperonista de 1956, que impediu que á súa morte recibira a merecida homenaxe á súa traxectoria, homenaxe que se lle fixo non hai moito tempo. Hoxe en día no Centro Cultural San Martín de Bos Aires hai unha sala que leva o seu nome, en varias cidades arxentinas algunhas rúas teñen o seu nome e na cidade de Córdoba existe un teatro co nome deste insigne galego. Esta é a súa filmografía realizada en terras porteñas: Surcos en el mar (1955), Lo que le pasó a Reynoso (1955), Adiós problemas (1955), El abuelo (1954), Los problemas de Papá (1954), Caballito criollo (1953), Escuela de campeones (1950), De hombre a hombre (1949), De padre desconocido (1949), La calle grita (1948), Por ellos... todo (1948), Donde mueren las palabras (1946), Pampa Bárbara (1945), Narrador. Su mejor alumno (1944), La guerra gaucha (1942), El viejo Hucha (1942), El cura gaucho (1941), Huella (1940), Así es la vida (1939), Alas de mi patria (1939), El viejo doctor (1939), El cabo Rivero (1938), Viento Norte (1937), Cadetes de San Martín (1937) e Juan Moreira (1913).




En la provincia de Salta, durante la Guerra de la Independencia, un teniente del ejército español - peruano de nacimiento - resulta herido por las tropas del General Martín de Güemes. Es atendido en la estancia de una patriota, quien persuasivamente le hará entender lo justo de la causa americana. Simultáneamente, los gauchos reciben ayuda del sacristán de una capilla, ubicada junto al asiento de las tropas realistas, que finge lealtad al rey y con el tañido de la campana envía mensajes a los gauchos ocultos en los montes. Al ser descubierto, es atacado con violencia e incendiada su capilla. Ciego, sirve de guía sin proponérselo para que sus enemigos lleguen al campamento patriota. Los gauchos son aniquilados, pero el teniente peruano - sobreviviente del ataque - se alista en las tropas de Güemes, que se prepara a dar batalla.

La película está interpretada por Enrique Muiño, actor que pese a que sus biógrafos lo sitúan nacido el 5 de septiembre de 1881 en el barrio porteño de San Cristóbal, en realidad nació en julio de ese año en Lendo – Caracha - La Coruña. Pronto tuvo que emigrar con sus padres a Argentina, mantuvo con ellos y sus once hermanos el gallego como lengua de comunicación. Luego de varios años de permanencia en la Armada Nacional, se inició en 1902 como comparsa en la compañía de Jerónimo Podestá. A partir de su trabajo en los géneros circense y criollo su figura cobró relevancia, sobre todo al representar cabalmente al típico compadrito. En 1916 se unió a Elías Alippi, con quien conformó un exitoso y perdurable dúo dedicado a ofrecer sainetes, comedias y dramas, viajando por todos los países de Latinoámerica y España. Sus comienzos cinematográficos fueron durante el periodo mudo, en Juan Moreira y Los habitantes de la leonera. Regresó a este medio en el sonoro, como protagonista de Cadetes de San Martín. Funda Artistas Argentinos Asociados y es identificado por los espectadores como un brillante creador de tipos dramáticos (el patriarca de impasible exterior pero tierno corazón, el gaucho capaz de arriesgar su vida para cumplir una acción patriótica, el ciudadano que mantiene sus convicciones éticas). Sus días finales estuvieron opacados por la reacción antiperonista de 1956, que impidió que a su muerte recibiera el merecido homenaje a su trayectoria, homenaje que se le hizo no hace mucho tiempo. Hoy en día en el Centro Cultural San Martín de Buenos Aires hay una sala que lleva su nombre, en varias ciudades argentinas algunas calles tienen su nombre y la ciudad de Córdoba existe un teatro con el nombre de este insigne gallego. Esta es su filmografia realizada en tierras porteñas: Surcos en el mar (1955), Lo que le pasó a Reynoso (1955), Adiós problemas (1955), El abuelo (1954), Los problemas de Papá (1954), Caballito criollo (1953), Escuela de campeones (1950), De hombre a hombre (1949), De padre desconocido (1949), La calle grita (1948), Por ellos... todo (1948), Donde mueren las palabras (1946), Pampa Bárbara (1945), Narrador. Su mejor alumno (1944), La guerra gaucha (1942), El viejo Hucha (1942), El cura gaucho (1941), Huella (1940), Así es la vida (1939), Alas de mi patria (1939), El viejo doctor (1939), El cabo Rivero (1938), Viento Norte (1937), Cadetes de San Martín (1937) y Juan Moreira (1913).